دبیرستان شاپور

ساخت اولیه دبیرستان شاپور به اواخر دوره قاجار و به عصر مظفرالدین شاه باز می گردد. این مکان آموزشی برای نخستین بار توسط شعاع السلطنه پسر مظفرالدین شاه و حاکم فارس نزدیک به ارگ کریمخانی بنا گردید و به مدرسه حربیه معروف شد. پس از مدت در ۱۲۹۲  جعفرسهام الدوله مدرسه جدیدی در این محل افتتاح کرد. این مدرسه با استفاده از مدیران ومعلمان با تجربه و معروف کمکم نامی برای خود به دست آورد. از نخستین مدیران آن امین خاقان بود.  در ۱۲۹۶ امین خاقان پسر خود اسماعیل شعله را ناظم مدرسه کرد.این مدرسه در سایه تلاش این پدر و پسر پیشرفت زیادی کرد. بعدها بزرگ سامی، لطفعلی صورتگر، محمد جعفر جباری و علی حمیدی شاعر معروف شیرازی به این جمع افزوده شدند. در دوره پهلوی این مدرسه،  در طی تغییراتی که در خیابان های اطراف مدرسه به وجود آمد به دو قسمت تقسیم شد و ابتدایی آن به خانه فتح الملک انتقال یافت. بخش دوم آن در سال ۱۳۰۹ با نام دبیرستان شاپور در محل سابق مدرسه بنا گردید. معماری دبیرستان شاپورجزء معماری خاص دوره رضاشاه بود و به مانند بناهای آن عصر همچون بانک ملی و دادگستری با طراحی خاصی ساخته شده بودو جالب اینکه معمار آن یکی از چهار معمار معروف یعنی نیکلای مارکوف بود. هم چنین مدیریت قوی در آن؛ مانع هر گونه عرض اندامی بود. یکی از ویژگی های جالب آن ورود آسان و خروج سخت بود که باعث می شد دانش آموزان تنبل در اثر تماس با دانش آموزان زرنگ کم کم به رشد فکری دست پیدا کنند و بالعکس‌؛ برعکس سیستم مدارس تیزهوشان کنونی؛ و از این نکته غافلیم که دو گروه در آینده باید در کنار هم زندگی کنند. افرادی مانند دکتر خدادوست از ثمرات این مدرسه بودند. بعد از انقلاب به بهانه توسعه مجموعه زندیه این مدرسه تخریب شد و به جای آن معلوم نیست که چه چیز ساخته شده است!؟!

زندگی نامه دکتر خدادوست

آدرس ما در اینستاگرام : shirazemo@

پروفسور علی‌اصغر خدادوست در سال ۱۳۱۴ در شیراز زاده شد. دکتر خدادوست استاد چشم پزشک دانشگاه های آمریکا می‌باشد. وی یکی از چشم‌پزشکان ایرانی معروف در عرصه بین‌المللی است که در چندین بیمارستان معروف به عمل و پژوهش در مورد مشکلات قرنیه چشم می‌پردازد

تحصیلات را در دبستان ابن سینا و دبیرستان شاپور .. که اکنون مخروبه شده است.. پشت سر گذاشت و به عنوان آموزگار در دبستان داوری داراب مشغول به کار آموزگاری شد. در سال ۱۳۳۳ در آزمون ورودی دانشکده پزشکی شیراز شرکت نمود و با درجه ممتازبین داوطلبان پذیرفته و در این دانشکده مشغول به تحصیل شد. دوره شش ساله پزشکی را با درجه ممتازپشت سر گذاشت و پس از یک سال گذراندن دوره دستیاری چشم و گوش و حلق وبینی در بیمارستان نمازی دانشگاه شیراز در سال ۱۳۴۱ از طرف دولت برای گذراندن دوره تخصصی در ایالات متحده اعزام شد.

 خدادوست به عنوان نخستین و تنها دستیار خارجی در بخش چشم پزشکی دانشگاه جان هاپکینز (به انگلیسی: Johns Hopkins) در سال ۱۳۴۱ پذیرفته شد و دوران سه ساله دستیاری را به عنوان بهترین دستیار مرکز چشم پزشکی ویلمر شناخته شد. ایشان در این دوران علاوه بر تحصیل دردانش‌های بالینی به طور فعال مشغول پژوهش در دانش های پایه بود و مقاله‌های بسیاری در مجله‌های گوناگون به چاپ رسانید. پس از پایان دوران، ایشان یک سال به عنوان مربی و یک سال به عنوان استادیار در بخش چشم پزشکی همان دانشگاه مشغول به کار شد و در سال ۱۳۴۷ علی‌رغم پیشنهاد و خواست دانشگاه جان هاپکینز عازم ایران شد و در بخش چشم پزشکی دانشگاه شیراز به عنوان استاد مشغول فعالیت شد. یک سال پس از ورودش به شیراز رئیس بخش چشم پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز به شیراز آمد و یک قرارداد مبادله دستیار میان بخش‌های چشم پزشکی این دو دانشگاه امضا رسید. هر سال یک نفر از دستیاران بخش چشم پزشکی شیراز برای فراگیری تکمیل دانش‌های پایه به دانشگاه جانز هاپکینز اعزام می‌شد و هر سال چهار دستیار به طور متناوب از دانشگاه یاد شده برای فراگیری دانش‌های بالینی و تجربه عملی و تجربه در اعمال جراحی به شیراز می‌آمدند. این برنامه ۱۰ ساله از موثرترین برنامه‌ها برای بالا نگه داشتن سطح آموزش و پژوهش و درمان در دانشگاه شیراز و خصوصاً بخش چشم بود.

از سال ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۹ وی هر دو سال یک بار به عنوان استاد مدعو شش ماه را دربخش چشم دانشگاه جان هاپکینز برای ادامه برنامه‌های پژوهشی گذراند و در این دوران چندین مرتبه به عنوان مدرس در کشورهای بسیاری از جمله چین،ترکیه سوریه، عمان، پرو، اکوادر و ایتالیا فراخوان شد. دکتر خدادوست در سال ۱۳۵۹ عازم آمریکا شد و به عنوان استاد در بخش چشم دانشگاه جانز هاپکینز مشغول به کار گردید.

وی در سال ۱۳۶۱ به عنوان استاد و رئیس بخش چشم دانشگاه سیسیل انتخاب شد و در سال ۱۳۷۱ مرکز چشم پزشکی کنتیتکت در شهر نیوهیون را بنیان گذاشت و به عنوان سرپرست آن مشغول به کار شد. از سال ۱۳۵۹ ایشان به طور پیاپی سالی دوبار به ایران بازگشته و در فعالیت‌های بالینی و آموزشی در بیمارستانهای گوناگون تهران و شیراز شرکت کرده‌است.

ایشان در سال ۱۳۷۴ همت خود را بر آن داشت تا بیمارستان چشم پزشکی ای را در شیراز تاسیس کند تا دین خود را به مردم این شهر ادا نماید اما با عدم کمک و همراهی مسوولین وقت خود با سرمایه ی خود اقدام به تاسیس بیمارستان خدادوست در چهارراه ستار خان می کند که اکنون فعال ترین چشم پزشکی شیراز است.